L'aquilon In t'en paise lazzù do Levante. dóve in testa se porta o turbante, gh'ea in turco ciammò l'aquilón. bello assæ ma de testa minción. O l'è andò, mi ne so in te che fèa de vedrammi, a accatta 'na panèa. e contento de questo so accatto, o raxónn-a tra lè còmme in matto. "Se mi accatto 'na nave e poi, çitto, da rescòso m'a porto in Egitto, là me l'impo de bello e de bòn, vegno in sa che ne fasso in miliòn. E vendendo, catando, vendendo, de seguo mi ciù ricco divento". A quello scemmo a ghe paiva za vèa, o l'ha tiò in caso, o l'ha tiò in ta panèa. E cosci in t'en sólo momento e so speranse són andò tutte a-o vento. | L'aquilone In un paese, laggiù del Levante, dove in testa si porta il turbante, c'era un turco chiamato l'aquilone, bello assai ma di testa un minchione. È andato in non so quale fiera a comprar di vetrame un paniere, e contento di questo suo acquisto, ragionava senza giudizio. "Se mi compro una nave e poi, zitto, di nascosto me ne vado in Egitto, là, la riempio di bello e di buono, vengo qui e ricavo un milione. E vendendo, comprando, vendendo di sicuro più ricco divento". E quello scemo- gli sembra già vero tira un calcio, lo tira al paniere. E così in un solo momento le speranze finiscono al vento. |